Οι κόκκινες γραμμές στα εργασιακά

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Μετά από ολονύχτια διαπραγμάτευση η εμπλοκή στα εργασιακά δεν ξεπεράστηκε και τέσσερα είναι τα «αγκάθια» που δυναμιτίζουν τη διαπραγμάτευση∙ οι ομαδικές απολύσεις, ο συνδικαλιστικός νόμος, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων.

Ωστόσο, όση απόσταση φαίνεται ότι χωρίζει τη νέα Υπουργό Εργασίας, κα Αχτσιόγλου, από τους θεσμούς τόσο φαίνονται να ξεθωριάζουν και οι κόκκινες γραμμές της. Δηλωτικό αυτού είναι το γεγονός ότι κάλεσε σε διάλογο τους εκπροσώπους των εργαζόμενων την ώρα που η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε εξέλιξη και μάλιστα τη στιγμή που φαίνεται ότι υπάρχει εμπλοκή, ενώ ο διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους και εκπροσώπους των εργαζομένων θα έπρεπε να είναι η πρώτη της κίνηση. Είναι πλέον στο δικό της χέρι να μείνει συνεπής στις παλαιότερες δηλώσεις της ότι «το δίκιο το φτιάχνουν οι λαοί και όχι οι τεχνοκράτες της τρόικας».

Συγκεκριμένα, στο θέμα των ομαδικών απολύσεων η διοικητική έγκρισή τους από τον εκάστοτε Υπουργό Εργασίας είναι πολύ σημαντική και πρέπει να δοθεί μάχη για να διατηρηθεί. Σε διαφορετική περίπτωση, η διασφάλιση του «προεγκριτικού ελέγχου» των ομαδικών απολύσεων από ένα κεντρικό όργανο βαρύνουσας σημασίας και ισχύος που θα εγκρίνει ή θα απορρίπτει τις ομαδικές απολύσεις κρίνεται κομβικής σημασίας.

Ομοίως, προβάλει αναγκαία η επανάκτηση βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και η ισχύς και η επέκταση των κλαδικών συλλογικών έναντι των επιχειρησιακών. Απεναντίας, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας δεν επέφερε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα και δημιούργησε μεγαλύτερη ανασφάλεια τόσο στους εργαζόμενους όσο και σε ενδεχόμενους επενδυτές. Πέραν τούτων, η κοινή δήλωση των κοινωνικών εταίρων, που υποστηρίζει την ανάγκη εναρμόνισης της Ελλάδας με το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και τον καθορισμό του κατώτατου μισθού μέσω της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης αποτελεί τον οδηγό για τη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού.

Όσον αφορά το συνδικαλιστικό νόμο, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η καταγγελία σύμβασης εργασίας συνδικαλιστικού στελέχους δεν είναι ελεύθερη, αλλά πρέπει να προηγείται ειδική άδεια δικαστηρίου ή διοικητικού οργάνου, όπως για παράδειγμα ισχύει στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία, την Ισπανία και σε άλλες χώρες.

Ως προς το δικαίωμα για ανταπεργία «lock out» της επιχείρησης, αυτό πλήττει όχι μόνο το ίδιο το δικαίωμα των εργαζόμενων να απεργούν αλλά και τον πυρήνα των άρθρων 12 και 22 του Συντάγματος, διότι στην ουσία αποδυναμώνουν ουσιαστικά τα επιχειρησιακά σωματεία που έχουν ως σκοπό την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Πιστεύω πως τόσο οι θεσμοί όσο και η κυβέρνηση θα πρέπει να αντιληφθούν ότι ένα σταθερό εργασιακό περιβάλλον με νόμους που θα το διασφαλίζουν, μπορεί να λειτουργήσει σε συνδυασμό με τα επενδυτικά εργαλεία, όπως τα ΕΣΠΑ, πακέτο Γιούνγκερ, αναπτυξιακός νόμος, ως μοχλός ανάπτυξης και κίνητρο προσέλκυσης νέων επενδυτών, διότι το εργασιακό χάος μόνο χάος μπορεί να δημιουργήσει και τίποτα άλλο. Μόνο κατά τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να δοθεί λύση στην ανεργία σταδιακά, καθώς και να καταστούν βιώσιμα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Δημοκρατία" στις 27/11/2016

Άννα Ευθυμίου Copyright © 2020 | Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος | Σχεδιασμός Ιστοσελίδων DigiSol